„Harmonia wodnika. Witold Januszewski – malarstwo i rysunek” - to zachwycająca wystawa prac wybitnego artysty przygotowana przez Muzeum Narodowe w Kielcach oraz francuskie stowarzyszenie
Lez’arts Interventions.
Dzieła Januszewskiego powstały w większości poza granicami kraju, są jednak głęboko zakorzenione w polskiej tradycji kulturalnej i artystycznej. Mistrz czerpał inspiracje z tradycji polskiego drzeworytu ludowego oraz stylistyki Władysława Skoczylasa i Zofii Stryjeńskiej.
Jego dojrzała twórczość to malarstwo abstrakcyjne w formie lirycznej, opartej na grze barwnych, nieregularnych, przenikających się plam, zestawionych w piękne, wyszukane harmonie. Malarstwo Januszewskiego to barwna, abstrakcyjna wizja świata, wzbudzająca u widza głębokie wzruszenie i skłaniająca go do refleksji i medytacji m.in. nad kwestiami filozoficznymi i kosmogonicznymi.Na kieleckiej wystawie możemy zobaczyć kilkadziesiąt jego dzieł min. „Pejzaż prowansalski”, „Linoskoczka”, „Parę” oraz „Mężczyznę z łopatą”.
Autorką wystawy prezentowanej w Muzeum Narodowym w Kielcach jest Ewa Bobrowska - doktor historii sztuki, psycholog, odpowiedzialna za projekty badawcze w Terra Foundation for American Art Europe, były kierownik Kolekcji Artystycznych Biblioteki Polskiej w Paryżu i korespondent zagraniczny polskich czasopism artystycznych. Specjalistka w zakresie sztuki XIX i XX wieku. Autorka, komisarz i współorganizatorka licznych wystaw we Francji, Polsce i USA na temat polskiej kultury, historii i sztuki. Współwydawca numeru specjalnego czasopisma
Beaux-Arts Magazine poświęconego polskiej sztuce XX wieku, Paryż 2004.
Wystawie towarzyszyć będą wykłady
dr Ewy Bobrowskiej pt. „Harmonia Wodnika. Witold Januszewski (1915-1981) malarstwo rysunek” (
12 maja godz. 18 Ekspozycja muzealna, ul. Orla 3) oraz
Aldony Januszewskiej, „Wspomnienie o ojcu” (
16 maja 2010 r. godz. 12, Ekspozycja muzealna, ul. Orla 3, Kielce).
Witold Januszewski (1915-1981) studia artystyczne ukończył w Warszawie. Po klęsce wrześniowej 1939 r. emigrował do Francji. Tam rozpoczął działalność ilustratorską, min. na łamach pism podziemnych. W 1943 roku, po zajęciu „strefy wolnej” przez Niemców, przedarł się do Hiszpanii. W Barcelonie miał miejsce jego udany debiut artystyczny. W 1947 osiadł na stałe we Francji. Utrzymywał kontakty ze środowiskiem emigracji polskiej w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Brał czynny udział w międzynarodowym życiu artystycznym Paryża, działał w Związku Artystów Polskich. W dziedzinie ilustracji wypracował sobie charakterystyczny, rozpoznawalny styl. W 1974 roku odbyła się duża wystawa jego prac w słynnej polskiej galerii Lambert na Wyspie Świętego Ludwika w Paryżu. Zmarł w Ermont w 1981 roku.