1. Rzeźba i malarstwo
Jest to najbogatszy i najlepiej udokumentowany w zbiorach dział sztuki ludowej. Współcześnie obserwujemy przeradzanie się dawnej sztuki ludowej podporządkowanej funkcji kultowej w twórczość naiwną motywowaną potrzebą wypowiedzi osobistej. Skupiają uwagę, zaskakują oryginalnością pomysłów i kolorystyką rzeźby nieżyjących już artystów, takich jak: Leon Kudła, Józef Piłat, Adam Zegadło, Izydor Lipiec, Jan Bernasiewicz oraz tworzących obecnie: Tadeusz Żak, Antoni Baran czy Aleksander Kucharski. Obrazy Józefa Firmantego, Eugeniusza Brożka i Tadeusza Żaka mają od lat ustaloną rangę. Równie ciekawe są ekspresyjne malowidła Marianny Wiśnios inspirowane modlitwą różańcową i Drogą Krzyżową. W rzeźbie i malarstwie, obok tematyki religijnej, artyści podejmują wątki z życia wsi zdarzenia czasu wojny, pracę na roli, obrzędy, przedstawiają wiejskich muzykantów oraz fantastyczne ptaki i istoty ze świata baśni. Swojskość, żywioł barwności i dekoracyjności tej sztuki trafiają do wyobraźni i mocno zapadają w pamięć

2. Garncarstwo i ceramika figuralna.
Garncarstwo, w przeszłości jedna z najbardziej rozwiniętych gałęzi rzemiosła ludowego skupiona jest obecnie w kilku zaledwie ośrodkach. Do najciekawszych, wygasłych w okresie międzywojennym oraz istniejących do dzisiaj należą warsztaty z Denkowa, Kątów Denkowskich, Koszar, Chałupek, Odrowąża, Rędocina, Iłży, Skalbmierza, Sobótki i Szczekocin. Bogato udokumentowane w zbiorach wyroby - garnki, dwojaki, misy i dzbany posiadają tradycyjne formy i charakterystyczne dla warsztatów zdobnictwo. Tradycje lepienia glinianych figur sięgają początku naszego stulecia. Ceramika figuralna zapoczątkowana przez garncarzy iłżeckich i rozwijana w innych ośrodkach Kielecczyzny jest do dzisiaj kontynuowanym działem plastyki ludowej. Do utalentowanych artystów należeli: Stanisław Pastuszkiewicz, Stanisław Kosiarski i jego córka Jadwiga, Konstanty Ciepielewski (Iłża), Stanisław Seweryński (Odrowąż), Andrzej Rokita (Rędocin), Tadeusz Połetek, Helena Kaczmarska (Ostrowiec), Stefan Sowiński (Chałupki), a współcześnie Krystyna Mołdawa (Rędocin),Władysław Berus (Mroczków) i Elżnieta Klimczak (Obice).

3. Stroje ludowe.
Do połowy ubiegłego stulecia tkaniny ludowe były na Kielecczyżnie wytwarzane powszechnie dla wyrobu odzieży odświętnej i roboczej, bielizny pościelowej oraz worków, płacht i derek. Bogato udokumentowany w zbiorach etnograficznych jest odświętny, tradycyjny strój ludowy z regionów kielecko-włoszczowskiego, radomsko-kozienickiego, świętokrzyskiego, opoczyńskiego i krakowskiego.

4. Zabawkarstwo.
Zabawki, w środowisku wiejskim wykonywane były z naturalnych i łatwo dostępnych surowców, jak: słoma, sitowie, skrawki tkanin, drewno i glina. Do najbardziej popularnych należały: "gwizdawki", fujarki i miniaturowe naczynia wytwarzane przez zawodowych garncarzy oraz (chronologicznie późniejsze) zabawki drewniane produkowane masowo w latach 30. w okolicach Łącznej: dwu i trzykonne bryczki, "kolibki" na biegunach, "karuzelki", motyle i ptaki z ruchomymi skrzydłami, wózki, konie na biegunach. Zastąpiły one najstarsze wzory zabawek, spośród których możemy wymienić: wahadłowe "tarcze" i drewniane lalki "Bolki" popularne w okresie międzywojennym.

5. Kowalstwo.
Zdobione użytkowe przedmioty metalowe są wyrazem artystycznych uzdolnień kowali z terenu Kielecczyzny. Używane niegdyś powszechnie w gospodarstwie: tasaki, bosaki, okucia wozów i zamki wykonane przez kowali m.in. z Radoszyc, Daleszyc, Lechowa i Przedborza nawiązują formą , techniką wykonania i ornamentyką do wyrobów dawniejszych. W zbiorach znajdują się także kunsztownie zakomponowane kraty i okazałe lichtarze Antoniego Moćko z Oblęgorka.

6. Zdobnictwo wnętrza.
Szczególną pozycję w sztuce ludowej zajmuje wycinanka z kolorowego papieru, służąca dawniej do dekoracji wnętrza izby. Wycinanki opoczyńskie chronologicznie wcześniejsze od kieleckich, mają formę kwadratu lub prostokąta z motywem drzewka, koguta i postaci ludzkiej. Kieleckie: "gwiozdy", "lalki" i "kańciaste" kwadraty mają skromniejszą ornamentykę i są wzorowane, często świadomie,
na formach opoczyńskich.

7. Plastyka obrzędowa.
Obejmuje zespół rekwizytów związanych z obrzędowością rodzinną i doroczną (w tym oryginalne maski kolędników z Tarczka
k. Bodzentyna).