Wielowiekowa działalność rusznikarska przedstawicieli bawarskiego rodu Kuchenreuterów jest wielką rzadkością. Rozpoczyna ją Georg z Lichteneckh (ur. ok. 1640 r.), a tradycje kultywują Martin (ur.1958 r.) oraz Christoph (ur. 1965 r.).
Warsztaty rodu Kuchenreuterów rozwijały się w Steinweg (obecnie dzielnica Ratyzbony), Stadtamhof, Cham i w Ratyzbonie.
W każdym z nich znajdowały się pracownie należące do przedstawiciela jednej z czterech gałęzi rodu.

   Każdy z mistrzów posługiwał się tradycyjną puncą, zwaną też stemplem rusznikarskim z charakterystycznym dla Kuchenreuterów wizerunkiem jeźdźca na koniu z uniesioną w ręku szablą, z dodaniem własnych inicjałów w różnym układzie. Ponadto indywidualnie sygnował dzieło na grzbiecie lufy lub na listwie łączącej parę luf w broni dubeltowej.

   W światowych zbiorach muzealnych i prywatnych zachowały się do dziś liczne przykłady ręcznej broni palnej, zwłaszcza myśliwskiej przez nich wykonanej W zbiorach polskich odnotowana jest również pewna liczba broni z warsztatów Kuchenreuterów, o której dotąd niewiele było wiadomo. Prowadzone od 1989 r. przez kustosza Muzeum Zamkowego
w Malborku, autorytetu w dziedzinie bronioznawstwa - Antoniego Romualda Chodyńskiego badania,
doprowadziły do opublikowania katalogu oraz realizacji w 2008 r. wystawy „Broń palna Kuchenreuterów w  zbiorach polskich”
Do 29 lutego wystawa prezentowana jest w Muzeum Zamkowym w Malborku.

Obiekty na wystawę użyczyli: Archiwum Państwowe w Gdańsku, Muzeum Wojska Polskiego     w Warszawie, Muzeum Narodowe w Krakowie, Muzeum Narodowe we Wrocławiu, Wielkopolskie Muzeum Wojskowe, Oddział Muzeum Narodowego w Poznaniu, Muzeum Okręgowe w Tarnowie, Muzeum Zamkowe w Malborku, Muzeum Zamkowe w Pszczynie    oraz Wojciech Plewiński z Krakowa.
                                                             
   Na wystawie prezentowane jest 58 dzieł - pistolety pojedynkowe z XVIII i XIX w., pistolety oficerskie, broń w pudłach
z przyborami strzeleckimi , przykłady długiej broni palnej, rusznica tarczowa, w tym jeden pistolet z fałszywą sygnaturą przypisywany pracowni w Ratyzbonie, włączony jako przykład popularności, jaką cieszyło się nazwisko tych rusznikarzy.