Salon

Salon to pomieszczenie, w którym przyjmowano gości. Charakter nadaje mu oryginalny komplet mebli, galeria obrazów, dary jubileuszowe i pamiątki rodzinne.

Znajdują się tutaj trzy obrazy namalowane przez przyjaciela Sienkiewicza Kazimierza Pochwalskiego. Pierwszy z nich to najbardziej znany portret pisarza, wykonany kiedy Sienkiewicz miał 44 lata. Po drugiej stronie drzwi wisi portret jego pierwszej żony – Marii z Szetkiewiczów, malowany już po jej śmierci, z fotografii. Kolejny obraz przedstawia Pochwalskiego z Sienkiewiczem podczas podróży do Turcji w 1886 r na statku „Oleg”. Pod nim Poczet królów polskich, 24 monety wykonane ze srebra i złota – dar od jubilerów warszawskich.

Pod portretem żony ustawiono rzeźbę Kazimierza Łady-Grodzickiego - Rydwan sławy, przedstawiającą Sienkiewicza w złotym wieńcu laurowym. Jest to dar od artystów warszawskich.

W wykuszu możemy oglądać Pejzaż włoski Henryka Siemiradzkiego oraz obraz Jadwigi Janczewskiej (szwagierki pisarza) zatytułowany Widok z okna salonu na taras i park w Oblęgorku.

W salonie znajduje się również “najsłodszy” prezent jubileuszowy - rzeźbiona i malowana skrzynia, która przybyła do Oblęgorka wypełniona głowami cukru. Była ona darem od pracowników cukrowni “Łubna” z Kazimierzy Wielkiej. Na wieku umieszczono dedykację:
“Niech życie Twoje zawsze słodkie będzie, dziełom Twoim równe”

Nad skrzynią wiszą obrazy przedstawiające sceny z dzieł Sienkiewicza. Wyżej Zabawa w Chreptiowie, (płótno Stanisława Kaczora – Batowskiego) będące ilustracją do Pana Wołodyjowskiego. Malarz pozostał tak wierny tekstowi pisarza, że bez trudu można rozpoznać uczestników zabawy: w pierwszej parze Basia Wołodyjowska z łucznikiem Muszalskim, w drugiej Ewka Nowowiejska z Azją, dalej Zosia Boska i Adam Nowowiejski, panna Kamińska z grzecznym kawalerem, oraz pani Kieremowiczowa i Neresewiczowa. Pośrodku z tyłu stoi Michał Wołodyjowski, a po lewej stronie obrazu widać okazałą postać Zagłoby ze szklanicą w ręku.

Niżej Scena z Zagłobą autorstwa Jana Czesława Moniuszki, gimnazjalnego kolegi pisarza. Na ścianie bocznej dar od Żytomierzan – Skała Czackiego nad Dniestrem, obraz Włodzimierza Nałęcza. Rzeźba Byk Farnezyjski, znajdująca się pod oknem, jest darem od neapolitańskiej firmy wydawniczej, której Sienkiewicz jako pierwszej pozwolił wydać Quo vadis w języku włoskim. Książka odniosła olbrzymi sukces i stąd kopia Byka Farnezyjskiego jako dowód uznania dla pisarza.

Kolejnym darem, tym razem od kolejarzy, jest rysunek Feliksa Nowakowskiego przedstawiający Sienkiewicza opartego o grobowiec królewski na Wawelu, piszącego pod wpływem natchnienia wypływającego z serca Chrystusa. W rogu zamiast podpisu artysty umieszczono fragment Rodziny Połanieckich. Po drugiej stronie pieca znajduje się autoportret Jadwigi Janczewskiej, siostry pierwszej żony pisarza, która po śmierci Marii stała się jego przyjaciółką. Doradzała mu zarówno w sprawach osobistych, jak i tych dotyczących pracy twórczej. Niżej obraz Konstantego Mańkowskiego Cyganeria, przedstawiający wnętrze włoskiej gospody, a w niej artystów. Możemy tu rozpoznać autora akwareli w towarzystwie Sienkiewicza, Wyczółkowskiego i Siemiradzkiego.

Po drugiej stronie drzwi, na stoliku do gry w karty (upodobania pisarza do gry w winta i preferansa były powszechnie znane) stoi sepet, mały mebelek, przywieziony w 1888 r. z Hiszpanii. Jest on inkrustowany kością słoniową, na której widać rysunki wykonane tuszem. Wewnątrz znajdują się szufladki i schowki przeznaczone do przechowywania listów i cennych drobiazgów. Obliczono, że w ciągu swojego życia pisarz napisał około 15 tys. listów.

Nad sepetem wisi portret syna - Henryka Józefa namalowany na zamówienie pisarza przez Jacka Malczewskiego w 1906 r. Obok kolejne ilustracje do dzieł Sienkiewicza: jedna z ostatnich scen Potopu -Droga do Wodoktów Stanisława Kaczora-Batowskiego. Niżej rysunek Juliana Maszyńskiego do noweli Pójdźmy za nim, przedstawiający jej bohaterów: Kajusa Septimusa Cinnę, Anteę, Poncjusza Piłata, przebywających w atrium i rysunek Jana Styki do Quo vadis, przedstawiający Winicjusza i Chilona.