Muzeum Henryka Sienkiewicza w Oblęgorku

Jadalnia

Część mebli zgromadzonych w jadalni to posag Marii z Szetkiewiczów (pochodziły one z majątku jej rodziców z Hanuszyszek w Trockiem). Są to dębowy stół z krzesłami i orzechowy bufecik. Jasny trójdzielny kredens został wykonany przez księży Salezjanów z Kielc według rysunku syna pisarza Henryka Józefa.
Na nim stoi zakopiański zegar - dar od zegarmistrza warszawskiego Ferdynanda Woronieckiego z pięknie grawerowaną tarczą (sceny z dzieł oraz zamiast cyfr pierwsza litera imienia pisarza i jego nazwisko ) Obudowa zegara według przekazów rodzinnych projektu Stanisława Witkiewicza. W ozdobnych złoconych ramach dar malarza Włodzimierza Nałęcza - „Krajobraz górski” namalowany w Paryżu .
Nad rozsuwanymi drzwiami prowadzącymi do następnego pomieszczenia wiszą trzy portrety rodzinne: od lewej podobizna Kazimierza Szetkiewicza - teścia pisarza (prototyp Zagłoby), Emilia Mineyko - babka pierwszej żony, Kacper Cieciszowski - arcybiskup mohylowski - krewny ze strony matki pisarza.

Na orzechowym bufeciku ustawione są naczynia stołowe. Na blacie dwa metalowe dzbany i sosjerka; wyżej zastawa z porcelany fińskiej.
Na górze drewniany intarsjowany zegar i dwa miśnieńskie wazony z 2 poł. XIX w.

Pokój ten zdobi kolekcja portretów bohaterów Trylogii autorstwa Piotra Stachiewicza według kolejności zawieszenia to - Pan Wołodyjowski, Kniahini Kurcewiczowa, domniemana Helena, Bohun, Zagłoba i Skrzetuski.
Nieco niżej niezwykle oryginalny portret pisarza, napisany przez kaligrafa łódzkiego Fermana pismem gotyckim, utworzony ze złotych myśli zaczerpniętych z „Quo vadis”.
Obok niego wisi akwarela Jana Rosena, przedstawiająca autentyczne wydarzenie z życia pisarza - fakt przesłania mu pocztą 15 tysięcy rubli w złocie przez wielbiciela podpisanego nazwiskiem bohatera Trylogii - „Pan Wołodyjowski”.
Sienkiewicz na obrazie nie chce przyjąć kiesy z pieniędzmi. Tak też było w rzeczywistości, bo fundusze te przeznaczył na stypendium dla artystów zagrożonych gruźlicą i nazwał je imieniem pierwszej żony.

W jadalni znajduje się także cykl obrazów Józefa Deskura z Sancygniowa, przesłanych pisarzowi z okazji jubileuszu. W jego skład wchodzi pięć ilustracji do „Bajek z 1001 nocy”, stanowiących własność muzeum oraz cztery przekazane w depozyt przez rodzinę malarza.
W rogu jadalni przy drzwiach prowadzących na taras umieszczone są czerwone meble ogrodowe.

Z 1900 roku pochodzi tableau z dziewięcioma fotografiami Sienkiewicza z lat 1863-1900. Ofiarował je pisarzowi znany warszawski fotograf Jan Mieczkowski. Ułożone chronologicznie zdjęcia pozwalają poznać jubilata w różnych okresach jego życia. Pod tą pamiątką granitowy stolik - podarunek mieszkańców Gniewania na Podolu, o czym informuje znajdująca się na jego podstawie dedykacja. Na nim samowar przypominający o funkcji wnętrza. Szczególną wartość historyczną mają fotografie właściciela Oblęgorka i jego rodziny. Na niektórych zdjęciach widzimy dzieci pisarza w różnym wieku, na innych Sienkiewicz z rodziną. Dla nas cenna jest fotografia wykonana w parku w Oblęgorku, na której pisarz znajduje się w towarzystwie córki i syna. Stoi on w parku przy kamiennej (zachowanej do dziś) kolumience.
Fotografię ze szwajcarskiego okresu życia pisarza, na której siedzi on we wnętrzu mieszkania w Vevey w towarzystwie córki kojarzymy z jego ostatnimi 70. urodzinami (5.05.1916 r.); kilka miesięcy później - 15.11.1916 r. - Sienkiewicz zmarł.
Serię fotografii rodzinnych zamykają wiszące w jadalni podobizny teściów pisarza - Wandy z Mineyków i Kazimierza Szetkiewiczów. Rodziców pierwszej żony darzył Sienkiewicz ogromnym szacunkiem i był do nich prawdziwie i szczerze przywiązany. To oni wychowywali jego dzieci po śmierci Marii. Przez długi czas tam był jego dom, gdzie wracał ze swych licznych podróży do dzieci i rodziców pierwszej żony.

Wyszukiwarka

Newsletter