Sypialnia

Była ona udostępniona zwiedzającym dopiero w 1974 roku. Jej urządzenie przeciągało się między innymi z powodu trudności z ustaleniem autentyczności przewidzianych do tego wnętrza mebli. Przy rekonstrukcji konsultowano się z byłą gospodynią pisarza – Marią Lutówną oraz jego synową – Zuzanną Sienkiewiczową. Z oryginalnych przedmiotów sypialnia posiada najważniejsze ze względu na jej funkcje sprzęty: rzeźbione dębowe łóżko i należącą do kompletu szafkę nocną. Lustro w złoconej ramie, intarsjowany sekretarzyk, komodę, wyściełany taboret oraz fotele umieszczono w sypialni nawiązując do jej pierwotnego wyglądu.

Stojący na szafce nocnej kubek do picia wody mineralnej z kolorowym wizerunkiem Sienkiewicza jest dowodem ogromnej popularności pisarza oraz pomysłowości zarówno wielbicieli jak i rzemieślników. Nad szafką wisi fotografia ze Zjazdu Wychowanków Szkoły Głównej, który odbył się w Warszawie 6.VI.1903 r. Na zdjęciu pisarz znajduje się w towarzystwie m.in. Świętochowskiego, Boduena de Curtenay co dokumentują umieszczone pod fotografią autografy.

Po drugiej stronie łóżka, na sekretarzyku stoi zegar wkomponowany w muszlę z masy perłowej. Cyfry znów zastąpiono inicjałem imienia i nazwiskiem pisarza.

Nad łóżkiem, na tkaninie pochodzenia afrykańskiego, wisi obraz Matki Boskiej Częstochowskiej. Jest on darem dla muzeum od oo. Paulinów z Jasnej Góry. Sadzą oni, że obraz ten jest bardzo podobny, a może identyczny z tym, który pisarz otrzymał od nich z okazji jubileuszu. Ozdobą sypialni jest również XIX- wieczny dalekowschodni parawan wykonany z czarnej laki.

Ciekawy epizod z biografii pisarza przywołują wiszące nad parawanem zdjęcia z Warmątowic (obecnie Warmątowic Sienkiewiczowskich) koło Legnicy. Głośna była w 1909 r. sprawa testamentu ich właściciela Alfreda von Olszewskiego, który dzięki książkom Sienkiewicza poczuł się Polakiem. Postanowił przeto skłonić swe dzieci do poznania polskiej historii i języka pod groźbą wydziedziczenia. Na wypadek gdyby warunki jego nie zostały spełnione, majątek swój zapisał Sienkiewiczowi. Pisarz nie przyjął spadku, zrzekł się go notarialnie. Na dobrach tych zabezpieczył jednak pewną sumę, którą po zakończeniu I Wojny Światowej wykorzystano do krzewienia kultury polskiej na Śląsku.

Na dużej komodzie stoi kolejny sepet, wykonany z drewna, tektury i skóry przez syna pisarza – Henryka Józefa. Mebelek zdobiony jest złoceniami.. Bezpośrednio nad nim wisi alegoryczne zdjęcie, będące darem jubileuszowym od francuskiego artysty Nadara. Pod fotografią widnieje podpis: “ Chrystus vincit a >>Qvo vadis<<”.

Na wprost wejścia umieszczona została drewniana szafka – apteczka, ozdobiona malowanymi kwiatami. Są dwie wersje co do ich autorstwa. Wykonała je albo Jadwiga Janczewska albo sam Sienkiewicz. Wersja druga wydaje się jednak mniej prawdopodobna.

Naprzeciwko łóżka wisi obraz związany z twórczością Sienkiewicza. Jest to Kamieniec Podolski namalowany z natury w 1893 r. przez Marię Klass – Kazanowską. Po jego obu stronach umieszczone zostały litografie M. Fajansa przedstawiające także Kamieniec Podolski według rysunku z natury Napoleona Ordy.